போபால் - மறக்கக் கூடாத துரோகம் --- தீபா


குழந்தையை அணைத்துக் கொண்டு படுக்கும் போதெல்லாம் மூடிய கண்களுக்குள் இந்தக் காட்சி வருகிறது.


போபால் - தாமதமாகும் நீதி அநீதி என்பார்கள்.

"நாங்கள் முப்பது கோடிப் பேர்களும் நாய்களோ பன்றிச் சேய்களோ" என்று கேட்டான் பாரதி. நூறு கோடியைத் தாண்டிய பின்பும் இந்நிலை தான் தொடர்கிறதென்றால் நெஞ்சம் கொதிக்கிறது.

அதுவும் வெள்ளைக்காரர்களல்ல; நம்மை ஆண்டு கொண்டிருக்கும் அதிகார வர்ககமே மக்களை வெள்ளை எலிகளாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளச் சம்மதித்திருக்கிறதென்றால் இது என்ன ஜனநாயகம்?

உணவில்லை, உடையில்லை, அடிப்படைத் தேவைகள் எதுவும் இல்லை; உயிர் வாழ அனுமதியும் பறிக்கப் படுகிறது இந்தச் சபிக்கப்பட்ட தேசத்தில். தொடர்ந்து பல சந்ததிகளுக்கு!

ஆம், போபால் கொடூரம் அன்று மடிந்த மக்களோடு முடிந்து விடவில்லை. நிலத்தடி நீரையும் காற்றையும் பெண்கள் கருப்பைகளையும் சந்ததி சந்ததியாய்த் தாக்கி வரும் அக்கிரமத்தை என்ன சொல்வது?

போர், ஆதிக்கம் என்று வந்த நாடுகள் கூட நம் நாட்டில் இத்தகைய கொடுமையை நிகழ்த்தியதாக நான் அறிந்ததில்லை. வாணிபம் செய்ய வந்த பேடி ஒருவன் நம் சொந்த சகோதரர்களின், அப்பாவி எளிய இன்னுயிர்களைக் கூறு போட்டுக் குதறிச் சென்றிருக்கிறான்.

அப்படுபாதகமான செயலைப் புரிந்தவனுக்குத் தங்கத் தட்டில் மரியாதை வைத்து உயிர்ப்பாதுகாப்பு தரப்பட்டிருக்கிறது.
இப்போது கவன்க்குறைவு என்ற ஒரே காரணத்தைக் காட்டி இரண்டு வருடங்கள் சிறைத் தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

இன்றளவும் சுகபோகமான வாழ்வு வாழ்ந்து வரும் வாய்ப்பையும் அவன் சிறிதும் இழக்கவில்லை. ஏன்? அவன் அமெரிக்காக்காரன். காசு போடும் முதலாளி.
சீ சீ, காசுக்காகப் பெண்டு பிள்ளைகளை விற்கும் புரோக்கர்கள் கூட இந்த அரசியல் வாதிகளை விட மேலானவர்களாகத் தெரிகிறார்களே.

அதுவும் இது விபத்து அல்ல திட்டமிட்ட படுகொலை என்பதை ஆதாரங்களுடன் அறியும் போது...ஐயோ!


உலகெங்கும் பல இயக்கங்கள் போபாலில் இறந்த மக்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கின்றன. ஆனால் சொந்த தேசத்தில் இப்படிப் பட்ட துரோகம் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இம்மண்ணில் பிறந்ததற்காக அவமானப் படும் சூழல் கூட வருமென்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை. ஆனால் போபால் விஷயத்தில் இது உண்மையாகிறது.

தயவு செய்து இந்த மின்னிதழைப்
படியுங்கள். பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். நம்மால் குறைந்தபட்சம் செய்யக் கூடியது விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது மட்டுமே. அதைச் செய்யத் தவற வேண்டாம்.

மேலும் படிக்க:




- தீபா

பி.கு: இது தீபா அவர்கள் அவர்களின் சிதறல்கள் தளத்தில் எழுதியது. அவரின் அனுமதியோடு இங்கு மீள்பதிவு செய்திருக்கிறோம்.

4 comments:

வெண்ணிற இரவுகள்....! said...

ஆம் அந்த மின்னிதழ் பல கதைகள் சொல்லும்

வெறும்பய said...

வெள்ளையனிடமிருந்து வாங்கிய சுதந்திரத்தை இன்று வெள்ளை வெட்டி சட்டைகளிடம் பறி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்...

இது வரை மூட்டை மூட்டையாய் கொள்ளை அடித்து கொண்டிருந்தவர்கள்.. இன்று கூட்டம் கூட்டமாய் கொன்று குவித்து கொண்டிருக்கிறார்கள்..

Chitra said...

"நாங்கள் முப்பது கோடிப் பேர்களும் நாய்களோ பன்றிச் சேய்களோ" என்று கேட்டான் பாரதி. நூறு கோடியைத் தாண்டிய பின்பும் இந்நிலை தான் தொடர்கிறதென்றால் நெஞ்சம் கொதிக்கிறது.


.....நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே, இந்த நிலை கெட்ட மனிதர்களை கண்டால்......

nitham manasil utham said...

இத்தேசம் உய்விக்க வந்தேகிய ஏகாதிபத்திய தேவ தூதன் கனவில் பரிசளித்த கனத்த மூச்சுக்காற்று இரவில் இறைத்தது எங்கும் பிணங்களை.
இறந்தவர் பேறுபெற்றோர்;எஞ்சி இருப்பவர் இன்னும் இன்னல் தந்தார்.
இறையாண்மைக்கு இழுக்கென்றார்;இழப்பீடு வேண்டுமென்றார்;தன்மானம் எங்கே என்றார்;தலைமுறைக்கும் பாதிப்பென்றார்;நிதி பல கோடி கேட்டார்;நீதியை நிலைநாட்டென்றார்.
இவர்கள் அறிவார்களா?இவர்களின் கருப்பைகள் களங்கமுற்றதுபற்றி எமக்கு கவலையில்லை;எங்களின் இரைப்பைகள் இந்த இறையருளால்தான் நிரம்புகின்றன.பாதம் பற்றிப் போற்ற வேண்டிய பக்தர்கள் நாங்கள்,இங்கு இறையையே இகழ வேண்டுமென எதிர்பார்ப்பது மடத்தனம்.
இதோ தேவதூதனின் இன்னொரு பரிசளிப்பு;
உங்கள் சர்ச்சை நீர்த்து, சமாதான புத்தொளி பரவிட,சிறகை விரித்து வந்த வேதிப்புறா.[dow chemicals].
வாருங்கள்.இன்னும் பிணங்கள் செய்து, இப்புறாவுக்கும் திண்ணத் தருவோம்.

Post a Comment

Copyright © போபால்